20 februari 2014, zonnig 25+ graden
Voor vandaag stond er een “Te Urewera Tree Planting Track”
geboekt. Tja, vraag me niet hoe of wat of waarom ;-). Een wens van moeders, om
wat achter te laten in het land en wat goeds te doen voor Maori’s, nadat
vroeger alles door de blanken platgekapt is (met alle gevolgen van dien). Het
zou een dagexcursie zijn. 9 uur op pick-up point, ca 45 minuten in een bus, dan
eerst een wandeling, dan een lunch, weer in de bus ca 30 minuten, dan bomen
planten, dan theetijd en dan terug naar pick-up point waar we rond 4 uur zouden
zijn. We zouden dus van ’s ochtends 8 uur tot ‘s middags 5 ongeveer weg zijn.
Het liep echter anders…. (gelukkig ;-)!)
De heren hadden de reis voorbereid….. niet dus…… De dag ervoor gaf de gastvrouw aan dat het een
40 minuten rijden was, dus konden we om 8 uur vertrekken. Echter de volgende
ochtend dachten de heren dat het ruim 100 km was, en dus langer, en ineens moesten
we haasten om op tijd te komen. Na een uur rijden, dachten we nog een ongeveer
een kwartier te moeten, dus we belden op om te zeggen dat we eraan kwamen.
Prima, dat was geen probleem.
Nog geen 5 minuten later was Coen de papieren goed aan het
doorlezen en kwam erachter, dat we naar de verkeerde plek aan het rijden waren
(een half uur terug hadden we al af moeten slaan). We waren onderweg naar de
plek waar we met hen heen zouden gaan voor de wandeling, i.p.v. het pick-up
point. Shit…., en toen in de middle of nowhere hadden we geen bereik meer met
onze telefoon. Coen zocht contact met een lokale Maori om te kijken of hij daar
mocht bellen. Deze weigerde engels te praten, totdat Coen meldde dat het ging
om de Treeplanting Trek, ineens was hij behulpzaam en verwees ons door naar het
volgende huis voor de brug, daar zou een telefoon zijn. En ja hoor, gelukkig
zagen we daar iemand lopen en wilde zij voor ons het nummer bellen. Ze zei door de telefoon (vertaald): “er staan hier 4 van
je wandelaars voor m’n huis, waar moet ik ze heen sturen?” Lachen dus! We
moesten doorrijden naar de volgende brug en daar wachten. En na 3 kwartier
waren ze er. Het was inmiddels half 11. Het plan werd nu: eerst de bomen
planten, dan de wandeling en dan lunchen, wat voor ons betekende: bomen
planten, wandelen en de rest van de dag vrij vanaf een uur of half 2!
We zouden 9 bomen per persoon moeten poten stond in de
beschrijving, dat bleken er uiteindelijk 3 per persoon te zijn. Ook prima! Bij
elke boom die we plantten moesten we een gebedje zeggen: “grow, stretch and
stand tall”. Het mocht ook in het Nederlands. Lachen, gieren, brullen: “groei,
rek je uit en sta rechtop,…. rotboom” maakte ik er af en toe van…. Beetje
plagen moet kunnen toch? Nee, met alle gekheid op een stokje, de bomen zijn
netjes en met liefde geplant en we hebben ze goed water gegeven met een gebedje
erbij.
De wandeling door het regenwoud met megagrote en oude bomen,
was super leuk. Er stonden bomen van 1200 jaar oud! En we hebben weer Kaka’s
gezien, papagaai-achtige.
De rest van de middag hebben we lekker kunnen chillen, en
omdat pa vandaag jarig is, nemen we hem mee uit eten. Op aanraden van de
gastvrouw, hebben we een tafel geboekt in een restaurant boven op een berg. We
moeten er met een cabinelift naartoe, en hebben een mooi uitzicht over de stad
en het kratermeer waaraan Rotorua ligt. Coen heeft bij de boeking aangeven dat
pa jarig is, en al snel is duidelijk welke tafel voor ons is. Bezaaid met
glittertjes en een vaasje met ballonnen is de tafel versierd. En bij de koffie
wordt zingend taart met een kaarsje gebracht. Het eten was heerlijk, het was
onbeperkt buffet met grill en van alles en nog wat, zo lekker, dat we bijna
allemaal teveel eten en met een (over)vol gevoel terug naar huis gaan om daar
nog gezellig een drankje te doen en een kaartje te leggen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten